"Aangenaam kennis te maken!"


Over mij

Eerst over jou: Hulpverlener

Je veilig voelen als hulpverlener is erg belangrijk, juist om het werk goed te kunnen doen waar je ooit voor gekozen hebt. Je wil je veilig voelen bij je collega’s, binnen de organisatie en bij de patiënten en diens naasten. Goede zorg verlenen en grenzen stellen aan onveiligheid en/of ongewenst gedrag kan echter soms best lastig zijn. Uiteraard wil je er zelf en met je team alles aan doen om goede zorg te verlenen. Maar je wilt je ook gehoord en gezien voelen door de overige disciplines en het management. Vooral als je werkplezier in het geding komt.

Eerst over jou: Manager

Veiligheidscultuur is vaak een moeilijk te implementeren onderwerp binnen de organisatie. Veel lijkt vanzelfsprekend, maar is in de praktijk soms toch lastig te realiseren. Bijvoorbeeld als hulpverleners aangeven zich niet veilig te voelen maar dit niet concreet kunnen maken. Of als hulpverleners aangedragen oplossingen als extra belasting ervaren. Of als men vraagt om het inzetten van rigoureuze maatregelen, maar de vraag is of er nog andere opties zijn. Je wilt ook niet investeren in trainingen die misschien wel nuttig zijn, maar waarvan er uiteindelijk geen transfer naar de praktijk gemaakt wordt. Uiteindelijk wil je dat je medewerkers zich veilig voelen en het werk veilig kunnen uitvoeren maar ook dat iedereen hierin zijn eigen verantwoordelijkheden neemt.

 

Met andere woorden: Hoe maak je die subjectiviteit rondom het gevoel van veiligheid nou objectiever. En hoe krijg je de ander zover om toch veranderingen door te voeren en hoe kan iedereen zijn eigen verantwoordelijkheid weer nemen.


De vertaalmachine tussen verschillende, samenwerkende, partijen zijn: daar ben ik goed in. Uiteindelijk willen we namelijk allemaal hetzelfde: dat iedere hulpverlener met een veilig gevoel goede zorg kan bieden. Soms wil de ene partij grote veranderingen terwijl er met kleine aanpassingen al een grootse stap gemaakt kan worden. Iedereen wil zijn verantwoordelijkheid wel dragen, maar wel over het stukje waar iemand gevoel van controle over heeft. Die controle weer terugkrijgen en het gevoel dat verantwoordelijkheden worden gedeeld, daar kan ik bij ondersteunen.


Over mij: Carla

Als dochter van een ambulanceverpleegkundige en een politiechef ben ik wel wat hectiek gewend. In Drenthe opgegroeid tussen de piepers en de piepers. Een negen tot vijf mentaliteit heb ik in ieder geval niet met de paplepel meegekregen. Veiligheid wel. Mijn vader die in burger een (nog) grotere man aanspreekt op onbehoorlijk gedrag, die toch op zijn vrije avond met de auto achter mijn moeder in ambulance aanrijdt omdat het een steekincident betreft. Onder het mom van ‘Ja, wel mijn district he?’. Mijn moeder die op mijn basisschool de leerlingen in groep 8 EHBO-les geeft, want 'daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen'. Naar elkaar omkijken, elkaar beschermen, verantwoordelijkheid nemen, voor jezelf opkomen, ongewenst gedrag niet zomaar laten gebeuren. Lessen waar ik mijn ouders nog steeds dankbaar voor ben.

Carla de Bruyn Catova

Op de basisschool laat ik al niet met me sollen. Die jongen die op kisten naar school komt en mij voor de lol tegen de schenen schopt? Die krijgt een trap terug. En als ik op de middelbare school word gepest omdat ik weiger merkkleding te dragen om erbij te horen, loop ik rustig een heel jaar in legerkleding rond. Voor mij serieuze taal en tot grote hilariteit van mijn familie en vrienden. Inmiddels heb ik geleerd niet terug te schoppen, maar vind ik een respectvolle sociale omgang nog steeds belangrijk. Dus als iedereen in de stiltecoupé boos kijkt en geïrriteerd diep zucht vanwege hardop pratende reizigers, ben ik degene die het stel laat weten in de stiltecoupé te zitten. Het 'had ik maar' overkomt mij niet zo heel erg snel.


Waarom ik doe wat ik doe

Na de middelbare school weet ik eigenlijk niet wat ik wil worden. Iets met hectiek, geen dag hetzelfde en iets stoers. De politieacademie is geen optie, omdat ik niet in de schaduw van mijn vader wil staan. Uit een SAR helikopter hangend drenkelingen uit de Noordzee vissen lijkt me wel wat. Vandaar de keuze voor de HBO-V. Afgestudeerd en geen zicht op vacatures binnen het algemeen ziekenhuis, begin ik noodgedwongen in een GGZ instelling. Alwaar ik ruim 13 jaar ben gebleven. Genoeg hectiek, geen dag hetzelfde, genoeg te leren en vele mooie mogelijkheden en kansen.

 

"Is dit nou de zorg die ik wil verlenen?"

 

Werkzaam als senior psychiatrisch verpleegkundige op een gesloten afdeling voor crisisinterventie word ik na het zoveelste heftige incident en separatie teruggeworpen op de vraag; is dit de zorg die ik wil verlenen? Daarna volgt een ontdekkingstocht; Is dit waar ik ooit voor gekozen heb toen ik aan de HBO-V begon? Wat heb ik nodig om veilig mijn werk te kunnen doen, en toch het contact met de patiënt blijven aangaan? Hoe kan ik goede zorg verlenen, vooral als de patiënt in diepe crisis verkeert. Wie heb ik nodig om mij daarin bij te staan en wat verwacht ik van mijn werkgever? En eerlijk is eerlijk: het voelde soms wel alsof ik uit een helikopter hing. Of dat ik zelf uit de zee gehaald moest worden.

 

"Het zijn van een vertaalmachine tussen directie en werkvloer"

 

Na het doen van een opleiding rondom het onderwerp agressiehantering en sociale veiligheid (ATAS), mag ik binnen de organisatie een nieuwe functie (risicocoördinator) mede ontwikkelen en vervullen. Bezig zijn met het onderwerp veiligheid binnen alle lagen van de organisatie. Het zijn van een vertaalmachine tussen directie en de werkvloer. Van beleid optimaliseren en ontwikkelen, het onderhouden en aangaan van contacten met derden (zoals politie) tot het oefenen van teamtechnieken op de werkvloer tijdens de overdracht.

 

"Met de voeten in de klei"

 

De functie is een mooie combinatie van bezig zijn met beleid, training/coaching on the job en het verzorgen van trainingen omgaan met agressie en ander ongewenst gedrag aan verschillende disciplines. Wanneer de functie een ontwikkeling doormaakt richting een beleidsfunctie, besluit ik afstand te nemen. Tijd voor een nieuwe uitdaging.

Als zelfstandige kan ik mij richten op wat ik echt belangrijk vind en waar ik goed in ben. Met de voeten in de klei bezig zijn met het verbeteren van de zorg en de veiligheid, samen met de hulpverleners. 


Wat heb jij daaraan?

Ik vind het interessant om binnen alle lagen van een organisatie te kijken naar het onderwerp veiligheid, en dan met name sociale en psychologische veiligheid. En ondanks dat dus de werkvloer de plek blijft waar ik mij het prettigst voel, ben ik goed in de vertaalslag maken naar beleid. Beleid is belangrijk, vooral als het ten goede komt aan de werkvloer. Hulpverleners laten inzien wat zij nodig hebben, naast wat er wellicht moet, en dan samen bouwen of eerst verstevigen: Daar ben ik goed in. 

 

Inmiddels heb ik ook een fijn netwerk opgebouwd en inzicht verkregen in werkzaamheden van externe partners. En heb ik collega’s die mij scherp houden, en waar ik, indien nodig, ook gebruik van kan maken. Tevens ben ik door de Nederlandse Orde van Beroepstrainers (NOBTRA) erkent als trainer. Uiteraard conformeer ik mij dan ook aan de Ethische Gedragscode van de NOBTRA.


Wat kan jij verwachten?

Ik ben recht door zee, eerlijk, transparant en deel mijn inzichten opbouwend en vaak met humor. Om ergens aan te werken moet je het immers wel benoemen. Verwacht van mij uiterst openhartige, maar onderbouwde bevindingen.

Meer over mij

Getrouwd met Bart en moeder van zonen Torre en Ferro. Ik ben geen fan van koken, maar de was opvouwen vind ik rustgevend. Ik verzamel het antieke servies van mijn oma en ontspanning vind ik in het uitpluizen van mijn stamboom. Samen met mijn eigen muzikanten thuis geniet ik van samen plaatjes draaien, het bezoeken van festivals en het op pad gaan met onze blauwe camperbus 'De Vent'.  

Catova Carla door Remke Maris

Tot slot

Bedankt voor je bezoek aan mijn website. Dit wordt erg gewaardeerd. Ben je benieuwd of ik wat voor jou, het team of de organisatie kan betekenen? Dan hoor ik het graag! Neem gerust contact met me op.