Home » Blog » Een "dank je wel" is ook nazorg

Een "dank je wel" is ook nazorg

Gepubliceerd op 17 augustus 2020 om 12:37

A nurse with three beers up

Op de door ons als gezin gezamenlijk opgestelde bucket-vakantie-lijst staat, ingebracht door de 8 jarige, het Van Gogh museum (invloed van school) en het zien van de Arena (invloed onbekend, in ieder geval niet vanuit ons). Mijn inbreng is een hotelovernachting, dus dat worden 2 dagen Amsterdam.

De 6 en 8 jarige genieten van het museum en het leven van de oudste kan helemaal niet meer stuk als hij de Arena kan aanraken. Tranen in zijn ogen. Van wie heeft hij dat dramatische?

Uiteten die avond is geen succes met de kereltjes. Zoveel indrukken deze dag. En je de hele dag voorbeeldig gedragen hou je maar tot 19uur vol. Wel begrijpelijk. Gelukkig smaken de 3 speciaal biertjes me wel en voldoet een grote kaasplank ook als avondmaaltijd.

Vraagt hij nou om snel te komen of zegt hij nou juist om weg te gaan vanwege gevaar?

Terugkomend in het hotel en op de derde verdieping aangekomen staat er een jonge man in een deuropening hevig te gebaren. Wat hij zegt of bazelt versta ik niet. Hij kijkt geschrokken. Is er gevaar op de kamer? Vraagt hij nou om snel te komen of zegt hij nou juist om weg te gaan vanwege gevaar?

Ik heb de neiging te stoppen en met de kindjes om te keren. Vreemd, want meestal stap ik altijd overal meteen op af. Dus toch een andere respons in het bijzijn van mijn kindjes.

Hij lijkt toch te vragen om te komen helpen. Toch die kant op. Bij de kamer aangekomen blijkt er paniek te zijn. Zijn vriend is uitgegleden in de kleine badkamer en heeft zijn hoofd gestoten. Hij ligt op de vloer met zijn handen op zijn hoofd. Een beetje bloed is zichtbaar.

Tegen dit Franse drama kan zelfs mijn oudste niet op

Eigenlijk is één aanblik voldoende om te zien dat de schade lijkt mee te vallen. Maar vanwege de zorgen van de vriend maak ik me, in het Engels, bekend als nurse (leuk, met 3 biertjes op in het Engels zorg verlenen) en ontferm ik me over de badkamerligger en zijn geschrokken vriend.

Bart brengt de kindjes naar onze hotelkamer en informeert vervolgens de hotelreceptie. De jonge man heeft een kleine hoofdwond dat een beetje bloed, maar vooral veel schrik. Tegen dit Franse drama kan zelfs mijn oudste niet op.

Ik ben voorzichtig met het bloed, maar kan de Covid-regels niet in acht nemen als ik zijn pols voel en zijn pupillen en wond bekijk. Toch maak ik me meer druk over mijn alcoholwalm die ongetwijfeld te ruiken moet zijn op deze afstand. Ik verontschuldig mijzelf. Heb nog nooit verpleegkundige handelingen uitgevoerd onder invloed van bier, laat staan dat ik me hiervoor verontschuldig. Voor alles een eerste keer.

'Dat wordt een beetje extra omkijken naar je vriend'

Een paar controles van de vitale functies (leuk hoor een taalbarrière: op de vraag wat de datum is krijg ik zijn geboortedatum) en een stoel later (in foetushouding op de badkamervloer blijven liggen helpt niet) en de hotelmedewerkers komen terug met de boodschap dat 112 teruggebeld moet worden. Ik zie geen nood, maar ze staan erop dus ik bel terug. De boodschap die ik de vriend al deed ('Dat wordt een beetje extra omkijken naar je vriend') komt ook van de meldkamer. De EHBO-kennis van het hotelpersoneel schat ik niet heel hoog in: ze lijken het wel fijn te vinden dat ze een verpleegkundige in huis hebben. Ik onderhandel een paar extra handdoeken voor de jongens om ze toch onderdeel te maken van de situatie.

'A nurse with three beers up'

De vriend van het slachtoffer verontschuldigt zich een aantal keren en is duidelijk dankbaar. Het slachtoffer zelf is nog wat dramatisch aan het doen over het beetje bloed aan zijn vingers. Als ik zie dat de vriend er al om kan lachen, neem ik afscheid en ga ik naar mijn eigen reisgezelschap.

En hoewel mijn Engels prima was tijdens de hulpverlening, vertel ik mijn man dat het wel even schakelen was. Steenkolen Engels ligt dan op de loer. Vooral door de 3 biertjes. Ik was bijna 'a nurse with three beers up'.

Mijn oudste is erg onder de indruk van de hele situatie en verwacht een uitgebreid verslag. Hij is super trots op zijn moeder die 'een leven heeft gered' (weer dat dramatische) en zelfs na uitleg dat dit wel meevalt blijft hij trots. De jongste heeft vooral behoefte aan een douche (lekker praktisch), luistert aandachtig naar mijn verhaal en gaat weer verder met de waan van de avond.

Bart maakt wat grapjes ('Dit soort dingen gebeuren jouw altijd') en lacht mee om mijn onhandigheid en grapjes ('three beers up').

Allemaal helpend om de situatie af te ronden en te relativeren als gezin.

Nadat ik de volgende dag heb uitgecheckt vraagt Bart of de receptioniste nog iets zei. Ik vraag wat ze hadden moeten zeggen. 'Nou, een bedankje ofzo over de situatie van gisteravond?'

Nee, de situatie werd niet aangehaald. En ja, een dank je wel was eigenlijk wel prettig geweest. Want helpen is voor mij heel vanzelfsprekend, maar de situatie had, ook al was het (voor mij) niet heftig, toch invloed op mijn reisgezelschap en de dag. En hoewel ik de neiging heb te bagatelliseren, blijft het elkaar in sommige situaties waarderen belangrijk. En dan is een dank je wel ook zeker goede nazorg!

Ook drama heeft zijn gradaties

Overigens stond deze dag een tour door de Arena gepland (want hoewel het aanraken van de Arena al een wens was die uitkwam, zijn wij de beroerdste ouders niet) en dus kon de oudste zijn emotie kwijt in de kleedkamer van de Ajax-spelers.... Ook drama heeft zijn gradaties. Net zoals helden. En ondanks het 'redden van een leven' scoren de voetballers misschien nog ietsjes hoger op zijn heldenranglijst. Maar ja, zij drinken vast niet 3 biertjes voor een wedstrijd...

Dank je wel mijn lieve mannen voor de heerlijke dagen en het altijd zijn van mijn sterke achterban!


«   »