Home » Blog » Passief agressief volkje

Passief agressief volkje

Gepubliceerd op 13 november 2019 11:27

De passief agressieve hulpverlener

De verpleegkundigen, of misschien wel de hulpverleners in het algemeen, zijn een passief agressief volkje.

Zo, dat is eruit.

In trainingen en tijdens teamcoaching gaat het vaak over passieve agressiviteit. We vinden het lastig gedrag, juist omdat het vaak zo moeilijk te omschrijven is. We kunnen er de vinger niet op leggen. Daarbij is de beleving van agressie, of ongewenst gedrag, natuurlijk subjectief. Zo ook mijn mening over de passieve agressiviteit van de hulpverlener.

 

De passief agressieve verpleegkundige. Wij klagen veel. Vooral op plekken waar het niet effectief is. We praten veel over anderen, en niet altijd mét anderen. De collega die dingen anders aanpakt, de roosteraar die geen rekening houdt met je wensen, de leidinggevende die niet genoeg doet of de leidinggevende die te veel doet, de manager die de werkvloer niet begrijpt. Krijgen zij ons ongenoegen zelf ook te horen?

Krijgt de juiste persoon ons ongenoegen ook te horen?

De gehele zomer gaat het over de WetBIG2. Verpleegkundigen, vooral de niet HBO-er, gaan los. Yes, denk ik, eindelijk assertiviteit! Maar helaas. Het is vooral veel klagen, zichzelf verdedigen en afzetten tegen het plan. Er worden weinig alternatieve plannen aangedragen. Terwijl het wel gaat over ons vak.

 

En nu de stakende leraren. En dan komt dat lijstje wéér langs. Het lijstje met daarop functieschalen en bijbehorend loon versus loon leraren. Of andere pleidooien waarom het belachelijk is dat de leraren staken, terwijl wij het zoveel moeilijker en slechter hebben.

En dan komt dat lijstje wéér langs…

Dus we gaan los op de actie van de leraren. ‘Weet iedereen wel dat wij veel minder betaald krijgen, minder vrije - en vakantiedagen hebben, onregelmatig moeten werken en feestdagen nooit thuis zijn? Te maken krijgen met poep, plas en spuug? En zelf staken is natuurlijk absoluut geen optie, want wie haalt meneer de Vries dan uit bed? Ons vak is een roeping he? De bewoner, cliënt of patiënt gaat ten alle tijden voor.’

‘Ons vak is een roeping. De bewoner, cliënt of patiënt gaat ten alle tijden voor.’

Boéhoé, wat zijn wij zielig. In plaats van het heft in eigen hand te nemen, geven wij af op een groep die dat wel doet. En die zich nu soms genoodzaakt voelt zich te moeten verdedigen. En volgens mij gaat het de leraren niet om meer vrije dagen of meer loon. Zij willen hun taak goed kunnen uitvoeren. De beste zorg voor onze kinderen. En daar staan ze voor op. En al was het ze wel om meer geld te doen; Nou én?

 

Sta op als hulpverlener. Ga de barricade op. En als je vindt dat dit niet kan omdat niemand anders er voor je bewoner, cliënt of patiënt kan zijn: wees creatief en verzin iets anders ludieks. Je eigen onvermogen en passiviteit botvieren op een ander, en deze iets misgunnen, is in mijn ogen sowieso niet hulpverlener waardig.

 

Zorg voor jezelf zodat jij voor anderen kan blijven zorgen. Spreek je niet uit over wat je een ander niet gunt. Op passief agressief gedrag kan men immers geen vinger leggen. Spreek uit wat jíj nodig hebt. Go for it! Het is het waard. Juist voor de bewoner, cliënt en patiënt.

N.B.

Heel eerlijk: Ik heb zelf een keer op het Malieveld gestaan om te demonstreren. Omdat de organisatie waar ik voor werkte, de gehele trip faciliteerde. Het voelde ook meer als een betaald teamuitje. Ook niet helemaal de juiste attitude he?

Ik heb er een aantal jaren geleden wel voor gekozen om mij in te zetten om het werk voor de hulpverlener veiliger en leuker te maken. Dat lukt mij niet alleen, daar heb ik ook jullie voor nodig. En niet de leraren.


«