Home » Blog » Plaatje bij een praatje

Plaatje bij een praatje

Gepubliceerd op 29 augustus 2019 08:00

Catova Carla Plaatje bij een praatje

Media en de GGZ

 

Ik, en een aantal collega's met mij, zien de afgelopen weken weer verschillende mediaberichten over de GGZ vergezeld worden met een foto, ongetwijfeld een stockfoto, van een persoon in een separeer. En dat doet pijn.

 

Niet omdat de separeer (of EBK) helemaal geen onderdeel meer is van de GGZ. Helaas niet. Niet omdat wij dit interveniëren voor de buitenwereld geheim willen houden. Verre van dat. Ook niet omdat wij geen kijkje gunnen in 'onze' wereld. Tuurlijk niet. Ook niet omdat we niet willen verbeteren. Zeker niet.

 

Om te beginnen: Er rust een taboe op de GGZ. Ja, nog steeds. En er is nog steeds sprake van stigma. En we kunnen doen alsof dat niet zo is, en elkaar wijzen op programma's als 'Anita wordt opgenomen' of 'Je zal het maar hebben' of .... Maar het is er wel.

 

Ik reis veel met de trein en ben dan, vaak ongewenst, getuige van andere mensen en hun wel en wee. Zo werd ik afgelopen dagen geconfronteerd met de schimmelnagels van een dame in sandalen, ken ik Lotte niet maar ben ik op de hoogte van haar dronken capriolen, kan ik in geuren en kleuren het verloop van de buikloop van Joost navertellen en weet ik dat de mevrouw met het rood geverfde haar een behandeling heeft gehad voor de afwijkende waarde aan haar baarmoederhals ‘Ja joh, en dan schrapuh zuh er van binnuh gewoon eenuh stuk vanaf'.

 

Top, super interessant.

 

Ik hoor nooit iemand over zijn of haar psychisch leed. Nooit. ‘Hoe was je vakantie?’ 'Ja, leuk, maar heb wel 4 dagen ellendig onder een dekentje gelegen omdat ik me kut voelde.' 'Ja leuk, maar de dwanggedachten weerhielden mij ervan te zwemmen.'

 

Taboe en Stigma. En hier zijn wij, medewerkers uit of in de GGZ, mede schuldig aan. Het werk laat zich gewoon niet altijd makkelijk tonen of uitleggen. En alle dooddoeners kennen we inmiddels wel. Rain Man, gespleten persoonlijkheden, psychopaten a la Hannibal. Mensen op feestjes in die waan laten scheelt soms veel energie.

 

Een gebroken been: Ja, doet zeer. Ja, behoeft gips. Duidelijk. Een wirwar aan gedachten? Angsten? Lastig. Stop maar weg. Zeg maar gewoon dat het goed gaat. Straks wordt je nog verward met 'de verwarde persoon'.

 

Oh ja, de media. Uiteraard moet nieuws nieuwswaardig zijn. Dat nieuws soms zoetsappiger of juist minder zoetsappig gebracht wordt, cijfers worden geïnterpreteerd naar gelang stemming publiek en alleen de ergste gevallen de tv halen: snappen wij ergens wel. En soms trappen we er zelf ook nog in. Althans, ik soms in ieder geval. Dan schieten we (ik) in de verdediging. Vaak ligt de waarheid dan ergens in het midden.

 

Nee, het is geen rozengeur en maneschijn in de GGZ. Maar jongens: die foto's, moet dat nou? Niet alleen woorden dragen bij aan het doorbreken van een taboe en stigma, ook letterlijk en figuurlijk beeldvorming, dus het beeld bij het geschreven woord.

 

1 op de 5 mensen krijgt in zijn of haar leven te maken met psychische kwetsbaarheid. Dus als het je zelf niet betreft is er wel iemand in je netwerk. Het kan je moeder zijn, de buurman, de leraar van je kinderen. En die komen niet per definitie in die separeer. Gelukkig niet. Maar willen hier ook niet mee geïdentificeerd of geassocieerd worden. Het taboe is dus nog niet weg. Maar verdwijnt ook niet als iedereen denkt dat, zodra je gebruik maakt van de zorg, je in een antischeurjurk in een celachtige ruimte zit en je behoefte moet doen op een kartonnen of (ja, luxe:) een metalen po.

 

Oproepen vanuit mijn kant aan de media zijn tot dusver niet vruchtbaar gebleken. Erger nog, er kwam vaak niet eens een reactie. Overigens wel als ik zelf medewerking verleende aan een artikel of item. Dan verzocht ik (dringend) een algemener plaatje of afbeelding te gebruiken. Met succes. Dus bij deze een oproep aan mijn collega's: Geef je je medewerking aan een item: top, laat je vooral horen! Doe je wel het verzoek tot het gebruik van een juist plaatje om je verhaal te ondersteunen?

 

En media die wel openstaat voor deze feedback en die ik nog niet heb aangeschreven: ik wil uiteraard best meedenken over welk beeld wel geschikt is.

 

De GGZ is gelukkig zo ontzettend veel meer dan een separeer. Echt veel meer. En gelukkig zien de meeste patiënten nooit een separeer of EBK van dichtbij. Tenzij natuurlijk op een plaatje in de krant.

 

 


«   »