Home » Blog » Hulpverlenen veiliger met beveiliger?

Hulpverlenen veiliger met beveiliger?

Gepubliceerd op 6 oktober 2018 00:00

 

Gister was ik met een post op LinkedIn wat kort door de bocht en deed ik iets later beseffen dat ik sommige mensen ermee tekort deed. Vandaar vandaag een wat langer betoog over de ontwikkeling van beveiligers in de zorg. Vooral naar aanleiding van dit nieuwsbericht.

 

 

Laat ik eerst beginnen met dat ik het heel erg belangrijk vind dat hulpverleners veilig hun taak (passie) uit kunnen voeren. Altijd. Omdat zij er niet voor kiezen om uitgescholden, bedreigd of fysiek belaagd te worden. Sterker nog, volgens mij was het onderwerp agressie en de omgang hiervan, tot voor kort niet eens een onderwerp tijdens de opleidingen tot hulpverlener. Gelukkig zie ik hier een verandering in, echter beslaan de meeste lessen rondom dit onderwerp enkel een paar uurtjes. En dat is wellicht te begrijpen, want hulpverlener zijn betreft gelukkig zoveel meer dan omgaan met agressie. Echter moeten we bij de basis wel aandacht hebben voor de impact hebbende kwesties binnen de zorgverlening. En agressie kan best veel impact hebben dacht ik zo. Op (HBO) opleidingen niet alleen aandacht hebben voor hoe te reageren op agressie, maar ook op het voorkomen ervan. Inclusief belang van het juiste beleid en cultuur rondom veiligheid.

 

En als je als hulpverlener kiest voor een afdeling met meer risico op agressie zou hierin door de organisatie gefaciliteerd moeten worden. Training, begeleiding, bouwtechnisch en een ondersteunende beleidsvoering.
Op sommige afdelingen wordt, voornamelijk vanwege personeelstekort, gekozen voor inzet van veiligheidsondersteuners. En hoe mooi is het dat je als hulpverlener in staat bent langer het contact aan te gaan met de (dreigende) agressieve / boze patiënt omdat je je veilig voelt doordat er (soms letterlijk) iemand naast je staat. Voor jouw veiligheid maar ook voor de patiënt. Want een agressieve reactie of handeling van de patiënt heeft ook altijd effect op de patiënt zelf. En ook dat willen we voorkomen.

Wel is van belang, en ik heb mooie dingen gezien in de praktijk, dat de hulpverlener de regie behoudt. Langer in contact met patiënt is altijd beter dan gebruik van dwang of drang. Effectiever ook op de lange termijn voor alle partijen. Als daar de ondersteuning van een veiligheidsondersteuner een bijdrage aan levert ben ik voor. Deze mooie praktijkvoorbeelden treffen echter altijd teams die goed op elkaar ingespeeld zijn en waarbij de veiligheidsondersteuner een onderdeel is van het (behandel)team. Een echte collega dus.

Helaas zie ik het ook wel eens mis gaan. Daar waar een beveiliger ingezet wordt om de veiligheid te handhaven, waarbij voornamelijk ingezet wordt op fysieke veiligheid en het contact naar de achtergrond verdwijnt. Daar waar fors gereageerd wordt op de dreigende agressie en geen aandacht is voor de onderliggende hulpvraag of angst. Waarbij het 'ik bescherm de zustertjes wel' bij de beveiliger naar boven komt. Waarbij ik een haantjesgevecht zie ontstaan. Spierballen versus spierballen. Uiteraard zijn er soms situaties waarbij fysiek ingrijpen acuut nodig is om de situatie te beheersen en om de veiligheid te herstellen. Maar vaak wordt de beveiliger al ingezet omdat de patiënt als gevaarlijk wordt ervaren. Daar waar het contact door hulpverleners al wordt vermeden vanwege angst. Dat is mijn inziens een gebrek aan de juiste randvoorwaarden voor de hulpverlener. Te weinig, of toereikende, scholing. Geen passende te gebruiken ruimtes (en dan doel ik absoluut niet op een separeer!), geen juist gebruik van risicotaxatie en vroegsignalering, weinig vertrouwen in opvang en nazorg en een heersende cultuur waarbij het er maar bij hoort.

 

Bij een te kort aan goed geschoolde en getrainde hulpverleners en veel risico op heftige agressie is de inzet van een (bij het team horende) veiligheidsondersteuner wellicht een fijne oplossing. Als dit betekent dat de hulpverlener beter zijn taak kan uitvoeren. Het inzetten van random beveiligers, met of zonder een 3 maanden opleiding, die niet dezelfde fysieke veiligheidstechnieken hanteren (want eigen opleiding en protocollen) lijkt mij meer kwaad te doen dan goeds.


Ten aller tijde dient de regie in handen te blijven van de hulpverlener, om dat contact, dat vooral zo belangrijk is tijdens kritieke zorgverlening, te behouden, herstellen of aan te gaan. Uiteindelijk maakt dat het werk zo waardevol en mooi. Dus organisaties, maar ook collega’s onderling, laten we investeren in de hulpverlener door de juiste ondersteuning te bieden i.p.v. pleisters plakken die straks lastig en pijnlijk te verwijderen zijn. Eerst de wond verzorgen en dan pas verbinden, anders kan het gaan smetten. Dat is mij op de HBO ooit wel geleerd.

 


«   »