Home » Blog » Zorg meetbaar?

Zorg meetbaar?

Gepubliceerd op 4 april 2018 00:00

 

Als teamcoach word ik gevraagd om (verpleegkundige) teams te ondersteunen bij de transitie van gesloten opname afdelingen naar High Intensive Care units. Bij aanvang van mijn eerste opdrachten sta ik dan ook klaar met een boekwerk vol met HICmonitor-onderwerpen, wet- en regelgeving en alle bijbehorende te implementeren instrumenten en/of onderwerpen.

 

 

Uiteraard wil ik, als ik ergens aan de slag mag, zoveel als mogelijk mijn bijdrage leveren. Ik moet toegeven dat ik de eerste keren de opdracht begon met hoge verwachtingen. Om maar zoveel als mogelijk te implementeren om het team te ondersteunen en de (spoedeisende) zorg te verbeteren.
Omdat ik tijdens de kennismakingsperiode vooral kijk naar wat het team nodig heeft, kan ik al snel gaan strepen in mijn eigen lijst. Want hoewel ik echt enthousiast kan worden van sommige ondersteunende instrumenten voor het verpleegkundige team, is er uiteindelijk iets anders nog belangrijker. Het team moet het zien zitten. En gezien de huidige werkdruk binnen de GGZ is dat een uitdaging.

 

Als coach bevind ik mij vaak op de afdeling. Immers daar gebeurt het. De zorg. Voor cliënten is mijn rol op de afdeling anders dan dat van de hulpverleners. Ik vraag ze niet om medicatie te nemen, sta buiten elke beslissing rondom RM/IBS, hoef niet op elk piepje/telefoontje te reageren, ik rapporteer niks over de cliënten en mijn taak is om de veiligheid (zorg) te verbeteren. Ik heb tijdens mijn coaching periodes betere gesprekken gevoerd met cliënten, dan tijdens mijn werkzaamheden als hulpverlener, wellicht omdat ik ietsjes meer naast ze kon staan. Maar vooral omdat ik er ‘gewoon’ was. Want dat ‘gewoon’ is niet ‘gewoon’ meer op een gemiddelde opname afdeling. Hoewel elke hulpverlener wil, is het vaak niet haalbaar in de dienst: even er ‘gewoon’ kunnen zijn. Ja, zelfs ondanks het kantoorvrij werken. En er ‘gewoon’ kunnen zijn staat vaak gelijk aan beter contact. Ik neem aan dat je geen hulpverlener hoeft te zijn om dit te begrijpen.

De cliënt die haar manie in contact met hulpverleners probeert te onderdrukken, vliegt in gesprek met mij herhaaldelijk uit de bocht. Maar vertelt mij wel over haar angst op slechte rapportages welke invloed kunnen hebben op de uitspraak voor het weekendverlof.

 

Contact

 

Door alle hectiek in de politiek, de politie die wat van ‘onze’ mensen vindt, veranderingen met betrekking tot de ontwikkeling van gesloten opname afdelingen naar High Intensive Care units en alles in de GGZ meetbaar willen maken, verliest men soms uit het oog wat echt belangrijk is.

 

"Hebben wij, hulpverleners, nog echt de tijd om onze cliënten te ‘zien’? Niet het cliëntencontact in tijd uitgedrukt, maar in contact. Of is dat niet meetbaar?"


Meetbaar is wellicht ook niet de werkdruk die ik de afgelopen tijd heb zien toenemen. Maar zichtbaar is het wel. Op de werkvloer vooral. Als teamcoach kan ik soms een handje helpen, maar het personeelstekort los ik niet op. Gelukkig kan ik wel op andere vlakken bijdragen waardoor de directe zorgverlening wat ondersteuning kan krijgen. Oh, en meetbaarder wordt. En ja, dan kom je soms toch op instrumenten uit. Werken met risicotaxatie en vroegsignalering (signaleringsplannen) is meer dan alleen een extra lijstje invullen. Bij goed gebruik geeft het instrument naast het oorspronkelijk doel, het team ook een gezamenlijke taal, meer regie binnen het behandelteam en meer contact met de cliënt(en). En dan vind ik het wel weer de moeite waard. Gelukkig met mij ook de teams.

 

Echte goede zorg (contact) is niet meetbaar wellicht. En als er al met instrumenten gewerkt ‘moet’ worden, dienen we kritisch te blijven kijken naar de bijdrage van dit instrument aan de directe zorg (contact). Het belangrijkste instrument, de hulpverlener zelf, is immers altijd al aanwezig. Een extra instrument dient dan wel ondersteunend te zijn voor dit belangrijkste instrument. Voor extra ‘voor anderen-meetinstrumenten’ hebben we geen tijd, dan zetten we liever het al bestaande belangrijkste instrument in voor extra contact. Ook meteen het leukste deel van het vak.


«   »